Del 22q11.2 (Digeorge Sendromu, velokardiyofasyal sendrom)22. kromozomun delesyonu, yaklaşık 5000 canlı doğumda bir gözlenen kardiyak, kraniyofasiyal ve gelişimsel anomaliler ile karakterize en yaygın kromozom delesyonudur. 22q11.2’deki interstisyel kromozomal delesyonlar; velokardiyofasyal sendromlu bireylerin %83’ünde, DiGeorge sendromlu olguların %94’ünde bulunmuştur. Di George sendromu sıklıkla de-novo olarak gelişmektedir, fakat otozomal dominant kalıtım da bildirilmiştir.

Di George sendromu genellikle 22. kromozomdaki geniş bir bölgenin kaybı veya translokasyonu sonucu oluştuğundan; moleküler genetik etyopatogenez tek bir genden ziyade delesyondan veya translokasyondan etkilenen genlerin sayısıyla doğru orantılı olarak klinik tabloyu etkilemektedir. Bu bölgedeki delesyonlar Shprintzen veya velokardiofasial sendrom, konotrunkal anomali (veya Takao sendromu), fallot tetralojisini içeren kalp defektleri gibi farklı klinik presentasyonlar gösterebilmektedir.

Gestasyonun 12. haftasında normal embriyolojik gelişmede duraklama sonucu, timus aplazisi veya hipoplazisi meydana gelmektedir. Konjenital kardiyak defekt, palatal yetersizlik ve hipokalsemi klasik triad olarak bilinmektedir. Yarık damak ve dudak, kısa filtrum ve koanal atrezi gibi üst hava yolu anomalileri, tiroid agenezisi, özefagial atrezi, GÖR, gelişme geriliği, respiratuvar yetmezlik, hidronefroz ve psikiatrik bozukluklar yaygın olarak görülen anomalilerdendir. Değişen derecede mental retardasyon birçok hastada gözlenmiştir.

Moleküler Tanı: Hastaların %95’ine moleküler genetik tanı imkanı sunan FISH yöntemi; 22. kromozomdaki delesyonu saptamaktadır. Delesyon saptanamaması halinde, prometafaz analizinde 22. kromozomu içeren bir translokasyon taraması gerekebilmektedir. Hasta çocuk sahibi ebeveynlerin mükerrer gebeliklerinde, prenatal tanı amacıyla (amniyosentez yoluyla alınan fetal hücreler üzerinde) FISH yöntemiyle kromozomal delesyonlar tespit edilebilmektedir.