• Çoklu transfüzyon yapılan hastalar
• Hemodiyaliz hastaları
• Damar içi uyuşturucu bağımlıları
• Dövme yaptıranlar
• Sağlık personeli

• Erkek eşcinseller
• HBV taşıyıcılarının cinsel partnerleri
• Çok partnerli heteroseksüeller

• HBV taşıyıcısı annelerin bebekleri

• Kötü hijyen ve düşük sosyoekonomik durum

• Aşırı halsizlik
• Hafif derecede ateş
• Baş ağrısı
• Bulantı, kusma, iştah kaybı
• Özellikle karaciğer bölgesinin üzerinde ağrı ve hassasiyet
• Kabızlık veya ishal
• Kas ve eklemlerde yaygın ağrı
• Deride kızarıklık

HEPATİT TESTLERİ

Serolojik Testler	Moleküler Tabanlı Testler
Vücudumuzun bağışıklık sistemi tarafından, hastalık yapıcı ajanlara karşı oluşan antikorları tespit eden testlerdir. Pozitif seroloji testi, bir kişinin hepatit virüsüyle karşılaşmış olduğunu, kanında virüse karşı antikor oluştuğunu ve buna bağlı olarak da vücudunda bağışıklık kazandığını gösterir.	Virüsün vücutta antikor oluşturmasına gerek yoktur. Moleküler yöntemlerle virüsün kalıtsal materyalinin varlığı ve miktarı saptanabilmektedir. Erken aşamada tanı için önemlidir. Virüs miktarının belirlenmesi ise tedavi için gereklidir.

• Hbs-Ag: Hepatit B (surface) yüzey antijeni
• Anti-Hbs: Hepatit B yüzey antijenini nötrleştirmek için vücut tarafından üretilen koruyucu proteindir.
• Hbe-Ag: Hepatit B antijenlerinden biri, “early” antijeni olarak adlandırılır.
• Anti-Hbe: Hepatit B Hbe-Ag antijenini nötrleştirmek için vücut tarafından üretilen koruyucu proteindir.
• Anti-Hbc(Ig-M) : Hepatit B “core” antijeni (erken dönemde çıkar).
• Anti-Hbc(Ig-G) : Hepatit B “core” antijeni (Geç dönemde çıkar).

HBV’ye ait antijenlerin veya antikorların hasta serumunda saptanmasını sağlayan serolojik testler, infeksiyonun hangi evrede olduğunu belirlemede veinfektivitenin değerlendirilmesinde yaygın olarakkullanılmaktadır. Serolojik testlerin yetersiz kaldığı durumlarda, atipik serolojik vakalardatanıya gitmede, antiviral tedavinin izlenmesinde veçeşitli mutasyonların tespitinde moleküler biyolojiteknikleri kullanılmaktadır.

HBV-DNA PCR, hepatit B virüsünün saptanmasında rutin olarak kullanılan, analitik duyarlılığı oldukça yüksek olan bir testtir. Testin amacı, analiz edilen numunede hepatit B virüs DNA’sını (HBV-DNA) saptamaktır. Böylece virüsün varlığı da saptanmış olmaktadır. Bu yöntemle çok düşük miktarlarda HBV-DNA (10-50 kopya/ml) tespit edilebilmektedir.

KantitatifPCR metotları yüksek sensitivitelerinden dolayıHBV DNA seviyelerini ölçmek için dekullanılmaktadır. Son zamanlarda kullanımıgittikçe yaygınlaşan real-time PCR (RT-PCR)tekniği, HBV DNA’nın kantitasyonuna imkansağlayan hızlı ve basit bir testtir. HBV-DNA Kantitatif testi viral yük miktarını tespit etmek için kullanılmaktadır. Bu yöntem, termocyle süresince oluşan PCR ürününün vermiş olduğu fluoresansın belirli zaman aralıklarında ölçülmesi temeline dayanır. Sonuçta, HBV yüzey geni için düzenlenmiş bir proba ve bilinen konsantrasyonları içeren referans standartlarla HBV DNA kantitasyonun(miktarına) ulaşılır. Bu teknikle serumda çok az miktarda HBV DNA genom kopyası varsa bile tespit edilebilir.

• HBV-DNA PCR testi pozitifliğinde,
• Hastalığın aktif (viral replikasyonun devam ettiği) veya inaktif durumunun tespitinde,
• Viral yük miktarına göre tedavi stratejilerinin belirlenmesinde,
• İlaç tedavisi gören hepatit B hastalarında, tedaviye verilen yanıtın sorgulanmasında,
• Kronik hepatit B hastalarında hastalığın hangi düzeyde olduğunun belirlenmesinde.

Bir sitozin nükleozid analoğudur. HBV-DNA supresyonu, ALT normalleşmesi ve karaciğer histolojisinde düzelme açısından hem HBeAg pozitif, hem de HBeAg negatif hastalarda etkili olduğu bildirilmiştir. Lamivudin tedavisi esnasında veya kesildikten 6-9 ay sonra hepatik alevlenme ortaya çıkabilmektedir. Bunun nedeni lamivudine dirençli HBV mutantlarının (YMDD Mutasyonu) ortaya çıkmasıdır. HBV infeksiyonunda lamivudin direnci; in vitro duyarlılığının 40-104 kez azalması anlamına gelmektedir. 552 ve 528 no’lu kodonlardaki mutasyonlar lamivudin duyarlılığının azalması ile sonlanır ve bu HBV-DNA polimerazın YMDD motifindeki değişiklik ile beraberdir. Sekans analizleri ile virüsün geçirdiği mutasyonlar tanımlanarak genotipik direnç olup olmadığı tespit edilebilir.

Adefovir dipivoksil, hücresel kinazlar tarafından fosforillendikten sonra Adefovir difosfat halinde viral DNA’ya inkorpore olur. Böylece HBV-DNA polimerazı (reverse transcriptase) doğal substratı deoksiadenozin trifosfat ile yarışarak inhibe eder. Adefovir dipivoksil Eylül 2002’de FDA tarafından onaylanarak kronik HBV’de kullanılmaya başlandığı bildirilmiştir. Lamivudin-rezistan suşlara da in vitro ve in vivo etkili olduğu bilinmektedir. 4 yıllık adefovir dipivoksil kullanım sonucunda % 29 oranında direnç geliştiği bildirilmiştir. Adefovir direnci, HBV polimerazın D domainindeki rtN236T ve B domainindeki rtA181V/T mutasyonları ile karakterizedir.

Entecavir bir guanozin nükleozid analoğu olup, 2005 yılında FDA tarafından kronik HBV tedavisinde kullanılmak üzere onaylanmıştır. Entecavir; HBV replikasyonunun üç aşamasında etkilidir: HBV reverse transcriptase etkinliğinin başlamasını önler, reverse transcriptase aktivitesini bloke eder ve DNA’ya bağımlı DNA sentezini inhibe eder. Entecavire karşı direnç, lamivudine dirençli hastalarda sonradan görülebilmektedir. Yapılan çalışmalar, lamivudine dirençli suşların adefovire ve tenofovire duyarlı, entecavire ise duyarlılığının daha az olduğunu bildirmektedir. Lamivudine dirençli hastalarda tedavinin ikinci yılından sonra %10 oranında entecavire direnç gelişmektedir. Entecavir direncine; HBV polimerazın B domainindeki I169T, T184G, C domainindeki S202G/I, ve E domainindeki M250V mutasyonların sebep olduğu bildirilmiştir.