Klinefelter Sendromuyla tanıştığımda 25 yaşındaydım. 1996 şubatın da Klinefelter Sendromlu olduğumu öğrendim ve büyük bir şok yaşadim.

Çocukluğumda ve gençliğimde utangaç, ürkek ve sinirli bir mizacım vardı. Ayrıca insanlarla da iyi bir dialog kuramıyordum. Ailem bende bir sorun olduğunun farkındaydı ama sebebini kimse bilmiyordu. Görüştüğüm doktor ve psikiyatrisler sadece öğrenme güçlüğü çektiğim kanısındaydı. Tüm sorunlara rağmen liseyi bitirdim, üniversiteden de derece ile mezun oldum ve bir mühendislik firmasında işe başladım.

Genel kontrol için gittiğim doktor, testislerimin gelişmediğini ve kromozom testi yaptırmamı söyledi. Karyotip sonuçlarından 47 XXY Klinefelter Sendromu tanısı konuldu bunu öğrendiğimde çok üzüldüm, büyük sıkıntılar yaşadım. Fakat daha kötü sonuçlarla karşılaşabileceğimi düşünüp hayata pozitif bakmaya karar verdim. 2 haftada bir kendime testesteron enjekte ediyordum. Artık daha güçlü ve daha olgundum. Zamanla testesteron seviyesindeki düşüş beni daha da mutlu etti.

Şunu söylemeliyim ki,Klinefelter Sendromu bir kabus değil.Teknolojinin ilerlemesiyle artık aileler daha bilinçli ve çocuklarına daha iyi bir yaşam sunabilirler.Artık çocuklar daha şanslı….

STEFAN SCHWARZ
Klinefelter sendromlular destek birimi yöneticisi
( BOSTON )